Cherymoja

CHERYMOJA, flaszowiec peruwiański, jabłko budyniowe, czerymoja

(Annona)

Cherymoja to drzewo pochodzące z okolic górskich i z płaskowyżu Peru i Ekwadoru. Mimo, że szerokość geograficzna tych dwóch państw to okolice równika, roślina ta nie znosi gorącego powietrza, ponieważ preferuje stanowiska około 800 m.n.p.m .

Obecnie Cherymoja uprawiana jest w Kalifornii, na Kubie, w Meksyku, Izraelu, Hiszpanii, Afryce, Azji i Australii.

Owoce Cherymoi są okrągłe, jabłkowate o matowej zielonej, bardzo grubej skórze przypominającej mi dachówki lub skórę węża. W środku znajduje się biały, jadalny miąższ i około 20 czarnych nasion. W smaku nie przypomina zupełnie nic znajomego. W książkach oczywiście przeczytamy, że jest to połączenie nektarynki i ananasów, ale mnie bardziej przypominał gruszkę, choć i to nie do końca.

Na pewno owoc ten jest słodko – kwaśny.

Cherymoje najczęściej jada się na surowo. Odmiany bardziej kwaśne wykorzystywane są do produkcji dżemów, soków oraz alkoholu.

Ciekawostką jest, że nasiona Cherymoi są śmiertelnie trujące dla człowieka. Cieszę się, że przeczytałam o tym choćby teraz, bo mam w zwyczaju próbować różnych rzeczy i następne spotkanie z tym owocem mogłoby być dla mnie ostatnim!

Banan

BANAN ZWYCZAJNY, muza, banan rajski, pizang, figa rajska, figa błogosławiona

(Musa)

Jak większość ludzi błędnie myśli, banany nie rosną na drzewie czy palmie. Bananowiec to krzak, na którego łodygach rosną te pyszne owoce. Dorasta do wysokości 15 metrów i teoretycznie jest rośliną jedno sezonową, bo po zbiorze obumiera. Plantatorzy bananów mają jednak swoje sposoby na reanimację rośliny, tak by żyła nawet przez 20 lat.

Podczas jednego zbioru bananowiec rodzi około 400 owoców.

Według niektórych zapisków, współczesnego banana „odkrył” Aleksander Wielki podczas swojej podróży, taaa… podboju Indii. Uważa się Azję południowo – wschodnią za ojczyznę bananowca, nie wiadomo jednak jak banan dostał się na drugą stronę świata, do Ameryki Środkowej, Wysp Karaibskich oraz do Afryki. Za dzisiejsze królestwo bananowca uważa się Ekwador, wchodzący w skład Republiki Bananowej, gdzie plantacje bananów są często jedynym miejscem pracy.

Owoce banana to jagody o przedłużonym kształcie, mierzące od 5 do 35 cm. Najbardziej popularne odmiany bananów, które można kupić w naszym kraju są koloru żółtego, ale istnieją również odmiany czerwone, brunatne lub zielone.

Żółte banany zna każdy, mimo że ich odmiany różnie smakują, znamy powiedzmy ten aromat. Miałam okazję próbować czerwonych bananów z Madagaskaru. Były słodsze i bardziej papkowate. Całkiem smaczne. Te zielone traktuje się jak warzywa i spożywa dopiero po ugotowaniu, usmażeniu lub upieczeniu.

Zależny od odmiany jest również kształt owoców. Zazwyczaj podłużny i opływowy, ale występuje również pękaty, prawie okrągły, a nawet kanciasty.

Beata Pawlikowska, podróżniczka oraz wielka fanka owoców, opisuje w jednej ze swoich publikacji własne doświadczenia dotyczące bananów. Deklaruje znajomość 63 odmian tych owoców i zdradza 40 bananowych przepisów kulinarnych.

Jednym z przepisów jest przepis na kanapki z masłem orzechowym z bananami, którego pomysłodawcą był Elvis Preasley.

Niezwykłe wśród owoców!!! Banan jest tuczący! Zawiera prawie dwa razy więcej kalorii niż grejpfrut czy pomarańcza. Gdy tamte mają około 60 kcal, banan ma ich aż 140. Poza tym jest bardzo bogaty w składniki odżywcze, witamin oraz cukier.

Tamarillo

TAMARILLO, pomidor drzewiasty, zgrabka grubolistna, zgrabka burakowata

(Cyphomandra betacea )

Kupiłam w supermarkecie na dziale z owocami. Już sam zapach nie bardzo przypomina owoc, ale pomyślałam, że warto spróbować coś nowego.

Owoc tamarillo, bo mimo moich doznań zapachowych i smakowych to owoc, naturalnie rośnie w Ameryce Południowej, dokładnie w Peru, Ekwadorze, Chile i Boliwi. Uprawia się je natomiast również na innych kontynentach i jest dość popularny.

Tamarillo wyglądem przypomina mi śliwkę. Osiąga od 3 do 9 centymetrów długości i występuje w kilku odmianach, różniących się kolorem i delikatnie smakiem. Ja testowałam najbardziej popularną odmianę, tamarillo czerwone.

Smak tamarillo nie jest powalający. Delikatnie podobny do pomidora, jednak mniej wyrazisty. Lekko kwaskowy, może trochę słodki.

Wyczytałam, że można wykorzystać ten owoc do zup, sałatek warzywnych i owocowych (fu!) jak również do pikantnych drinków.

Haha, czasem śmieję się, że rzeczy zdrowe zawsze nie są smaczne. Tamarillo potwierdza moją teorie. Owoce te są bardzo bogate w witaminy i mikroelementy.