Zielone śliwki - Yeşil Erik

ZIELONA ŚLIWKA, śliwa czerwonolistna, śliwa wiśniowa, yeşil erik, eriki, tureckie śliwki

(prunus cerasifera)

Proszę o wyrozumiałość przy czytaniu tego co dzisiaj napiszę. Opis zielonych śliwek z Turcji, które przywiozła mi przyjaciółka jest zlepkiem zasłyszanych i znalezionych w internecie informacji. Ich potwierdzenia nie mogłam znaleźć w żadnym znanym mi wiarygodnym źródle, będzie więc eksperyment!

Jak już wspomniałam, śliwki dotarły do mnie drogą daleką, nielegalną (Marti, Ty przemytniku!!!) i wcale nie szybką przez znany wszystkim wulkan Eyjafjoell, ze słonecznej Turcji. Przemytnik namierzył je na miejskim bazarze, zakupił sugerując się ogólnym zainteresowaniem tymi owocami. Próbował wypytywać co i jak, z czym się je, ale na próżno. Dowiedział się tylko tyle, że zielone śliwki nazywane są Erikami.

Śliweczki są małe, jadowicie zielone i bardzo twarde, chrupkie. Wrodzony instynkt zachowawczy mówił mi żeby nie zatapiać w nich zębów, bo w ustach wybuchnie mi kwaśny i cierpki smak, tak bardzo przeze mnie nie lubiany. Nic takiego się nie stało. Oczywiście, śliwki są kwaśne, ale tylko przez kilka pierwszych sekund, potem nabierają dziwnego smaku i bez problemu można wyczuć aromat wiśni.

Podobno w Turcji Eriki to prawdziwy przysmak. Od połowy kwietnia do połowy maja ludzie na ulicy rozkoszują się ich orzeźwiającym smakiem. Podobno najlepiej smakują schłodzone oraz posolone. Próbowałam je z solą i muszę przyznać, że smak był jeszcze bardziej intrygujący, ponieważ sól uwolniła słodycz owoców.

Z tego co wyczytałam, taki stan śliwek wynika po prostu z faktu iż są niedojrzałe. Podobno Turcy bardzo lubią niedojrzałe owoce i rozkoszują się ich smakiem na co dzień. Niedojrzałe śliwki, morele, jabłka to u nich normalność.

Rose Apple

ROSE APPLE, jabłko różane, jambos, czapetka wodnista, jabłko wodne, jabłko woskowe, śliwka malabar

(Eugenia jambos)

Jabłko różane należy do rodziny Mirtowatych podobnie jak Guawa. Owoc ten pochodzi z Indonezji, gdzie uprawiany jest głównie w przydomowych ogrodach. Można kupić go również na bazarach w Indiach, Tajlandii, na Sri Lance, Sumatrze, Jawie oraz Bali.

Owoce jabłka różanego rosną na drzewach o smukłej koronie i wysokości do 10 metrów. Liście tych drzew są bardzo długie, cienkie i wiecznie zielone.

Owoce mają podłużny, „jabłkowaty” kształt, zieloną, różową, białą lub krwistoczerwoną, bardzo cienką skórkę, która pokryta jest woskiem. Jadalna część owocu to miąższ, kruchy, zwykle biały lub różowy o gąbczastej strukturze, bogatej w wodę. Wewnątrz niego znajdują się nasiona.

Muszę przyznać, że jest to jeden z najdziwniejszych owoców jakie miałam okazję próbować. Chrupiący, soczysty, nie posiada wyraźnego smaku. Jest może trochę słodki. Pięknie za to pachnie (nie trudno się domyślić po jego nazwie) różami. Jedząc go ma się wrażenie smaku róż w ustach. Nigdy nie próbowałam tych kwiatów, można jednak powiedzieć, że rose apple smakuje jak one.

Jabłko różane może być spożywane na surowo, łącznie z woskową skórką. Będzie pyszne w sałatce owocowej.

W kuchni indonezyjskiej dodawane jest do różnych potraw, na przykład do słynnego gęstego sosu – pasty „rujak” używanego do różnorodnych dań gotowanych lub duszonych.

Rambutan

RAMBUTAN, śliwka chińska, jagodzian

(Nephelium lappaceum)

Rambutan to owoc drzewa o tej samej nazwie pochodzącego z Azji, dokładniej z Malezji i Indonezji. Uprawiany jest na szeroką skalę w Tajlandii, Chinach, Indiach oraz na Filipinach.

Nie ma okazałych rozmiarów, ale jego wygląd zasługuje na pochwałę. Nie próbowałam dziwniejszego z wyglądu owocu. Może tylko Dragon Fruit stanowi dla niego jakąś konkurencję.

Rambutan jest okrągły, ma około 3 cm średnicy, a jego czerwona, purpurowa lub pomarańczowa skórka pokryta jest długimi, zakończonymi zielonym lub żółtym kolorem włosami. Gdy mu się przyglądałam kojarzył mi się z jakimś wielkim, niebezpiecznym wirusem widzianym pod mikroskopem.

Pod tą śmieszną skórką kryje się pestka z jadalną osnówką. Smak osnówki zależy od odmiany jaką jemy. Kwaśne przeznaczone są do gotowania, te słodkie zjada się na surowo. Próbowałam tylko tych drugich, które w smaku przypominają swoich kuzynów Liczi, są tylko odrobinę mniej słodkie.

Od pewnego czasu można kupić świeże Rambutany w polskich sklepach. Zachęcam do rozejrzenia się za nimi w okresie od grudnia do marca. Przy wyborze należy kierować się ich wyglądem ponieważ to bardzo nietrwały owoc. Zielone lub brązowe plamy na skórce powinny być oznaką, że owoc jest niedojrzały albo już przejrzały. Najlepszy do spożycia będzie zawsze w jednolitym kolorze.

Bez większego trudu można znaleźć również rambutany w syropie, które świetnie nadają się do owocowych sałatek.

Jeśli ktoś ma problemy z niedoborem witaminy B12, lub po prostu chciałby dzięki niej przytyrać :) trochę na siłowni, zamiast bardzo bolesnych zastrzyków polecam rambutany, które są bardzo bogate w ten związek.

Śliwki

ŚLIWKA, śliwka – robaczywka, węgierka

(Rosaceae Juss)

Śliwka to owoc drzewa lub krzewu o nazwie Śliwa. Jest to tak wielka rodzina, że nie będę się wgłębiać w systematykę, odmiany itp. Większości z nas nazwa ta kojarzy się z fioletowym (śliwkowym :P), owalnym, owocem z pestką i niekiedy niespodzianką. O niespodziankach napiszę później.

Owocami pod nazwą śliwka można się powszechnie zajadać w klimacie umiarkowanym, oraz ciepłej półkuli północnej. Kupić jednak można je już na całym świecie.

Pochodzi z Kaukazu i nigdy nie była spotykana w formie dzikiej. Rośnie na drzewie dorastającym do 10 metrów. Owoce są owalne. Pod cienką, śliską skórką ukrywa się zwykle zielony, żółty lub pomarańczowy, mięsisty miąższ. Serce śliwek to zdrewniałe pestki, osłonki dla nasion.

Zależnie od gatunku, śliwki mają różną wielkość, ważąc od 10 g aż do 90. Kolor skórki oraz charakterystyczna dla śliwek woskowa powłoka również jest zależna od gatunku. I tak, możemy spotkać żółte, zielone, żółto – zielone, żółto - czerwone, czerwone, fioletowo – czerwone, fioletowe, granatowe oraz brązowe owoce.

Wszystkie, gdy są dojrzałe, mają słodki, lekko żywiczny smak.

Owoce Śliwy są szeroko wykorzystywane w przetwórstwie. Najbardziej znane i chyba najpyszniejsze powidła są smażone właśnie ze śliwek.

Można przygotować z nich smaczne knedle, ciasta oraz dodać je do mięs oraz sałatek owocowych i warzywnych.

Jedno z najpopularniejszych japońskich win, produkowane jest ze śliwek, a o leżącej w ziemi śliwowicy chyba każdy słyszał, mimo że historia o zakopywaniu jej to tylko legenda.

Miało być o niespodziankach, więc czas najwyższy!

Wszyscy zajadacze śliwek, niech się mają na baczności, bo spotka ich niespodzianka jaka mnie spotkała w słoneczne, niedzielne popołudnie.

Leżałam sobie leniwie na kanapie, delektując się słodyczą dojrzałych śliwek. Od niechcenia spojrzałam na owoc który przed chwilą nadgryzłam i połknęłam, gdy oczom moim ukazała się czerwona, tłusta, wijąca się glizda! Fuuu!

Tak więc uważajcie, bo to przypadek dość częsty. Szczególnie dla wegetarian nieszczęśliwy, gdy omyłkowo zjedzą trochę mięska.

Pewnie mi przejdzie, ale na jakiś czas obraziłam się na śliwki :p

Śliwka chińska

LICZI , lychee, bliźniarka, śliwka chińska

(Litchi chinensis )

Ten maleńki owoc rośnie w Chinach, na drzewie które dożywa 1300 lat. Pod twardą, fantazyjną skorupą kryje się miękki i bardzo delikatny miąższ. Jeszcze głębiej znajdziemy twardą, błyszczącą, podłużną pestkę. Taki mały, a tak skomplikowany J

Liczi jest bardzo słodkim i aromatycznym owocem. Można jeść go samego lub w towarzystwie innych owoców w sałatce.

W Chinach jest popularnym składnikiem wielu dań. Dodaje się tam go do sałatek, ryb i ryżu. Jest świetnym dodatkiem do drinków oraz materiałem na smaczne powidła i syropy.

Jedyny minus liczi to jego trwałość. W pokojowej temperaturze psuje się po 2-3 dniach.